Wie-wie-wie hab ich Dich lieb

Boswachter/bioloog/producer Dominik Eulberg integreert zijn passies nagenoeg volledig op zijn laatste langspeler, Heimliche Gefilde. Met zijn licht zalvende stemgeluid doet hij tussen zatte bassen en harde rollers door konde van een ornithologische rondtocht over lokale velden. Meest aandoenlijke en daardoor blijvend genietbare 'vogel-skit' is die over de Goldammer, ofwel de geelgors.



Ook lieve vrienden die minder thuis zijn in vogelstemmen hebben zijn lied ongetwijfeld wel eens gehoord, legt Eulberg uit, alvorens hij de vogel aan het woord laat. Mooiste moment volgt bij de tweede keer dat we de kwetter horen, met een zachtjes meezingende Eulberg: "Wie-wie-wie hab' ich Dich lieb...'

Afgelopen weekend zag ik eindelijk 'Before Sunrise'. Een prachtig en invoelbaar verhaal over een toevallige ontmoeting van twee jonge mensen, per trein onderweg door Europa. Iedereen die wel eens 'met Interrail' op vakantie is geweest zal nostalgisch de film ingetrokken worden. Dat gold in ieder geval voor mij. Een film van en over momenten en het belang daarvan. Op het moment van de film waaraan die zijn titel ontleent - wanneer de nacht van zwart naar donkerblauw glijdt, gelijk met het lijfelijk worden van het verbond tussen de twee - weerklinkt het geluid van een vogel. Wie-wie-wie hab' ich Dich lieb.

60

Ahhh...
Ahhh...

Doo, doo, doo, do-doh
Doo, doo, doo, do-doh

Don't you wonder sometimes
'Bout sound and vision

Blue, blue, electric blue
That's the colour of my room
Where I will live
Blue, blue

Pale blinds drawn all day
Nothing to do, nothing to say
Blue, blue

I will sit right down, waiting for the gift of sound and vision
And I will sing, waiting for the gift of sound and vision
Drifting into my solitude, over my head

Don't you wonder sometimes
'Bout sound and vision


"Let's Dance" was het eerste Bowie-liedje dat ik bewust hoorde en het eerste singletje dat ik voor m'n verjaardag kreeg. Samen met "Nescio" van the Nits, van de overbuurzusjes. Bovenstaande echter, nog altijd een favoriet, bleek het eerste liedje dat ik van 'm kende. Het stond op een cassettebandje dat m'n moeder had samengesteld voor autoritten tijdens de vakantie (of voor mijn vader, daar wil ik vanaf zijn). Een andere favoriet die daar op stond was trouwens "No More Fear of Flying" van Gary Brooker. En volgens mij ook iets van OMD... Sweet nostalgia. Anyway: Happy Birthday David!

Almost Always Is Nearly Eno

Zoals ik tijdens de Bonanza schreef, houd ik van de verrassingen die mijn Nano me af en toe voorschoteld. Onlangs overtrof ze zichzelf. In de beperkte ruimte van haar LCD-schermpje verscheen bovenstaande songtitel. Terwijl ik met enige moeite mijn ochtendcappuccino binnenhield kroop langzaam scrollend “Almost Always Is Nearly Enough” voorbij. Te vinden op TNT, van Tortoise.

dus...

De rechterkolom min of meer bijgewerkt, 2006 achter de rug, de Bonanza op tijd volbracht (jazeker Ludo ;-)) - tijd om vooruit te kijken. Maar toch nog even dit: wat elk jaar na de Bonanza blijkt is dat de oogst aan nog te luisteren muziek uit het fysiek voorbije jaar eigenlijk te groot is. Er wordt zo enthousiast over zoveel moois geschreven dat de opdracht die ik mezelf ieder jaar meegeef (check díe albums waarvan het stukje klikt) schier onmogelijk is. Daarom spreek ik hierbij de wens uit dat 'men' toch probeert wat regelmatiger op zijn of haar blog iets te schrijven over muziek die ze op dat moment raakt. Dit geldt natuurlijk niet voor iedereen, maar degenen die zich aangesproken voelen zouden hier wat mee moeten doen :) Hierbij de belofte dat ook ik in 2007 wat minder silent zal (proberen te) zijn. Heb ik daar nou (voorzichtig) een voornemen opgeschreven?

Bonanza 2006: #1Junior Boys :: So This Is Goodbye [Domino]

Al heel vroeg in het jaar lekte dit album, ik meen ergens in mei of juni. Na de eerste beluistering was ik ietwat teleurgesteld, met name de zang stoorde me. Die klonk geforceerd - dat ogenschijnlijk onderkoelde en afstandelijke, dat in die stem gebakken zat en wat me op Last Exit en de voorgaande ep's zo aansprak, dat leek verdwenen. Maar bij herhaalde terugkeer bleek waarvoor het ingewisseld was: zelfvertrouwen. Het is een plaat over verandering, in vele opzichten. Niet enkel een verandering (breuk) in een relatie tussen twee mensen, of een mens en zijn (demografische) verleden, maar ook een verandering van iemand an sich. Hieruit is iemand voortgekomen die overtuigd is, misschien niet zozeer van zijn gelijk, maar in ieder geval van eigen kunnen. Die meer durft dan hij eerder dacht te kunnen. Mensen kunnen veranderen.

mp3: So This Is Goodbye

Bonanza 2006: #2Lawrence :: Along the Wire (Superpitcher remix) [Ladomat 2000]

Het begon op de middelbare school met de aanschaf van m'n eerste walkman, ik meen een Panasonic. Via een Aiwa die heel lang meeging kwam ik op een gegeven moment op een tweesprong: draagbare cd-speler of minidisc. Ik koos voor het laatste, als je je cd's aan hun lot overliet in een draagbare cd-speler kon je ze net zo goed meteen in de vuilniswagen keilen. Al die cd's van de bieb met hun cirkelvormige littekens, brrr. Mijn tweede minidisc (Sony) had longplayer-functie: 160 minuten muziek op een schijfje! Inmiddels echter was de mp3 gemeengoed en had de iPod z'n intrede gedaan, iets waar Sony halfslachtig op inspeelde door met software te komen die mp3's kon omzetten in het door hun ondersteunde ATRAC-format. Hetgeen vreselijk lang duurde en soms (met wankele mp3s) wel eens spaak liep. Ik zal even fast-forwarden naar waar ik naar toe wil: de aanschaf van een iPod nano, nu ruim een jaar geleden. Zonder geluidsdragers urenlang reizen was eindelijk werkelijkheid geworden. En steeds belangrijker, want lag vroeger de lagere school op 2 minuten lopen, de middelbare op 5 minuten fietsen en de universiteit op zo'n 15 minuten, m'n werk (zie Bonanza #4) lag al op 72 - en dat is ondertussen alleen maar meer geworden. Treinreizend van en naar m'n werk - het is hoe ik tegenwoordig de meeste muziek 'consumeer'. Met de evolutie walkman-minidisc-iPod nam het luisteren naar albums (tijdens het reizen) af. Waar vroeger albums met elkaar vergroeid raakten in een onlosmakelijk A-B huwelijk verliep het via de polygamie van de minidisc naar de promiscuiteit van de iPod. Want hoewel ik af en toe nog wel bewust naar albums luister ben ik zeer gecharmeerd van de verrassingen die de shuffle-modus me vaak voorschoteld. Deze verschuiving heeft ook te maken met wat ik op de iPod zet: alles wat ik download, of het nu van Soulseek, artiesten-sites dan wel enthousiaste blogs afkomstig is - alles komt erop. Zo is-ie dus grotendeels gevuld met (min of meer) onbekend werk. Album downloads ga ik nog vrij bewust te lijf, nieuwe losse tracks ga ik doorgaans niet handmatig opzoeken - zij komen tot me via de shuffle-modus.

Wat een gelul om daar te komen waar ik wil, maar zo gaat het luisteren naar de iPod ook: soms moet je flink doorklikken voordat je echt iets moois hoort. Zo gebeurde dat met deze majestueuze remix ook: opeens was-ie daar. Een track van Lawrence geremixt door Superpitcher, het lijkt een garantie voor romantische melancholie. Zie ook Lawrence z'n remix van Superpitcher's "Happiness" van alweer twee jaar terug. De remix van "Along the Wire" bevat alles wat een Superpitcher remix zo mooi maakt, en herkenbaar (zonder overigens 'formulaic' te worden): een zacht hamerende 4/4 beat, hangende synthesizers, en bovenal een waanzinnig gevoel van wijdsheid. In die wijdsheid, die uitgestrektheid, die alsmaar verder lijkt uit te dijen - in dat unieke universum, daarin verlies ik mij graag. Achteruit rijdend in de trein, door ochtendmist, -gloren of richting ondergaande avondzon, de tijdloosheid tegemoet.

mp3: Along the Wire (Superpitcher remix)

Bonanza 2006: #3Panda Bear :: I'm Not/Comfy In Nautica [7", UUAR]

Noah Lennox, ofwel Panda Bear, lid van Animal Collective, verhuisde vorig jaar van de VS naar Portugal en dit is het eerste muzikale wapenfeit dat hij vanuit zijn nieuwe uitvalsbasis vrij laat. Portugal lijkt in hém een verborgen ruimte te hebben geopend, getuige dit prachtige miniatuur meesterwerk. "I'm Not" is een zorgvuldig geconstrueerde lucide droom. Belangrijk element is ook hier weer zijn met effecten verdiepte stem. Samen met binnenstebuiten gekeerde drone-akkoorden en subtiel geplaatste gevonden geluiden resulteert dit in een track die zich als een zwevende draaikolk voor je openbaart. Op kant b nodigt het even vloeibare "Comfy in Nautica" uit tot heupwiegen en (god beware me) chanten, omzichtig geleid door het met handgeklap aangegeven ritme en een ietwat minder omzichtig einde. Het geheel doet overigens eerder afrikaans dan kerkelijk aan, mocht die indruk door mijn omschrijving ontstaan zijn. Op FatCat is zojuist een opvolger op 12" verschenen.

mp3: I'm Not