A wee cowboy

Fred Eaglesmith @ Ekko, Utrecht, 16/02/'05.

[triltril] "ga zometeen naar ekko (country-kom je ook?)"
"wat speelt er" [verzenden]
[triltril] "fred eaglesmith, heb er niets van dus geen idee, behalve country.."
"hmm, beetje saai (wat ik er van ken). edoch: veel plezier!" [verzenden]
[triltril]"kom gewoon ff biertje doen"
"okee, hoe laat :-)" [verzenden]

En dus sta ik om even na half negen in Ekko, een halve liter in de hand en de zaalbar aan een elleboog. Publiek: grotendeels grijs, vrijwel volle bak. Het Utrechtse The Yearlings opent en doet dat niet onverdienstelijk, zoals dat heet als het aangenaam klinkt maar het je verder niet zo gek veel doet. De twee stemmen doen het goed samen en de pedalsteel is sowieso een winner, vanzelf (The Flying Burrito Brothers, als ik die toch eens live had kunnen zien...).

Na een korte pauze verschijnt er een kleine bonkige kerel in een mouwloos spijkerhemd en een gigántische hoed op het spaarzaam verlichte podium. Fred, dus. Al bij het eerste nummer ben ik om. Het gaat over treinen, het heet "I like trains" en het dendert lekker door. Góed!

Voordat het tweede nummer ingezet wordt doet hij kond van (o.a.) zijn ervaringen in Nederland middels rake en met veel humor vertelde observaties. Dat z'n stem klinkt zoals mijn oom zou klinken als hij zich in het engels zou uitdrukken is ook in zijn voordeel. Wat hij zoal vertelde zal ik hier niet reproduceren, zoiets slaat op papier (...) vaak dood en de juiste woorden blijken onvindbaar omdat mijn herinneringen aan gisteravond door een waas niet correct terug te halen zijn. A good time was had.

Gelukkig wist ik de naam van het meisje nog en deed Google de rest, want deze vond ik erg mooi:

"Me and Esther", words by Fred Eaglesmith

Me and Esther, we ain't lovers, you know
We sleep in motel rooms, we both sleep in our clothes
Esther calls herself Simone; I'm her Jean-Paul, she says
But I don't know what that means so I just look away