Scheuvel'n
Soms weet je pas wat je mist als het er weer een beetje is.
Natuurijs.
De aanblik van fijnbesluierde weilanden langs een handgegraven diep vervulde me vandaag met een verlangen naar vroeger. Toen natuurijs in Nederland nog heel gewoon was. Van zo'n diep waren in Hoogezand en omstreken meerdere voorhanden ('t veen), evenals die fijnbesluierde weilanden. Belangrijkste voorwaarde voor goed natuurijs was (en is nog steeds, uiteraard) droog weer. Nadeel dáárvan was dat tegen de tijd dat het goede ijs goed hield (na een etmaal of vier) het omliggende land zo droog was dat bij harde wind (vrijwel altijd dus) schaatsen al gauw ploegen werd. Op zich niet erg, dit soort stroperige schaatsdagen hebben diepere groeven in mijn geheugen achtergelaten dan de écht mooie. Zwoegend achter de rug van pa over het Achterdiep, verdomme wat een eind. Nog verder? Pfff. "Gaan we dan zo dadelijk wel kwast drinken?"
De laatste keer schaatsen op natuurijs kan ik me niet eens meer heugen, minstens 10 jaar geleden denk ik. Of toch die winter van '96-'97...? De komende dagen is het weer behelpen: schaatsen kijken. In Inzell, dat wel. En de buitenbaan waarmee het daar allemaal begonnen is schijnt wat hogerop in de bergen te liggen... Schaatsen mee? Nah, kwast kennen ze daar toch niet.
Natuurijs.
De aanblik van fijnbesluierde weilanden langs een handgegraven diep vervulde me vandaag met een verlangen naar vroeger. Toen natuurijs in Nederland nog heel gewoon was. Van zo'n diep waren in Hoogezand en omstreken meerdere voorhanden ('t veen), evenals die fijnbesluierde weilanden. Belangrijkste voorwaarde voor goed natuurijs was (en is nog steeds, uiteraard) droog weer. Nadeel dáárvan was dat tegen de tijd dat het goede ijs goed hield (na een etmaal of vier) het omliggende land zo droog was dat bij harde wind (vrijwel altijd dus) schaatsen al gauw ploegen werd. Op zich niet erg, dit soort stroperige schaatsdagen hebben diepere groeven in mijn geheugen achtergelaten dan de écht mooie. Zwoegend achter de rug van pa over het Achterdiep, verdomme wat een eind. Nog verder? Pfff. "Gaan we dan zo dadelijk wel kwast drinken?"
De laatste keer schaatsen op natuurijs kan ik me niet eens meer heugen, minstens 10 jaar geleden denk ik. Of toch die winter van '96-'97...? De komende dagen is het weer behelpen: schaatsen kijken. In Inzell, dat wel. En de buitenbaan waarmee het daar allemaal begonnen is schijnt wat hogerop in de bergen te liggen... Schaatsen mee? Nah, kwast kennen ze daar toch niet.
geplaatst door willem om 11:40 p.m.
4 Comments:
wat is kwast?
Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.
mmm, vervang suiker door honing en water door warme whiskey & je hebt een drankje waarvoor ik bereid ben een beginnend griepje te simuleren.
(met excuses voor verwijderde reactie en dan toch reactie. blogger & ik lijken wel altijd ruzie te hebben. ik reageer, zie na een half uur nog niks, doe t nog maar eens en binnen 10seconden staat 't er dubbelop en meer van dat soort ellende)
Kwast (ik dacht wel dat Gerard 't zou kennen) werd er inderdaad niet verkocht, maar het werkelijk wonderschone meer (de Frillensee) hebben we wel bezocht. Een uur klimmen (nou ja, van 700 naar iets meer dan 900 meter) over een met verse sneeuw beladen bospad en daar lag het opeens. Onder een onaangetaste laag witte poeier, omringd met bomen, bewaakt door een bergwand.
Wat moet het geweldig zijn (geweest) om hier te schaatsen! Ik zag het helemaal voor me. Begeleid door "More Tomorrow" zou ik hier eeuwig rondjes draaien. :-)
Een reactie posten
<< Home