Bonanza 2006: #8[T]ékël :: [T]ékël [Initial Cuts]

In 2001, toen ik nog geabonneerd was op OOR, schreef de Pater Familias van de muziekkrant, Bert van der Kamp, in een nieuwe rubriek die zich bezig hield met muziek op het WWW, over Freaky Trigger - een blog gewijd aan popmuziek met een heel eigen smoel. Via dat (inmiddels inactieve) blog kwam ik terecht bij het aanhangende forum, I Love Music - kortweg ILM. Hierop gaven muzieknerds van allerlei allooi (aardige muzieknerds, assertieve muzieknerds, betaalde muzieknerds, etc.) ongeremd hun mening over oude en nieuwe muziek in zogenoemde ‘threads’ - een nieuwe wereld openbaarde zich. Classic or Dud, Search & Destroy, RFI, Cover Connections: een format dat niet alleen een geweldige bron van informatie en plezier was, ook een dat zich heel goed leende om bekend te geraken met forum-regulars en andere namen van mensen wiens smaak zich in de loop van de tijd op een gunstige manier tov die van mij bleken te verhouden. Iets dat tot dan toe gegolden had voor een aantal scribenten van OOR. Het gevoel dat ik soms kreeg bij het napluizen van een tip van een ILM forumlid was min of meer hetzelfde als een OOR-tip eind jaren ‘80, begin jaren ‘90 wist op te roepen, maar dat sindsdien vrij zeldzaam was geworden. Hiermee zorgde Bert van der Kamp dus min of meer eigenhandig voor OOR-vervanging.

Met name dance (disco, house, techno) was voor mij nog vrijwel onontgonnen terrein. Als tiener vervloekte ik disco nog net niet maar ja, het had geen gitaren, het rockte niet - dus kon ik er niks mee. Het feit dat moeder en zus wel van disco hielden maakte het er alleen maar duidelijker op: daaraan hoefde ik niet mee te doen. Dat ik mij daardoor veel mooie muziek ontzegde is iets dat de afgelopen vijf jaar me geleerd hebben. Met als gevolg een enorme inhaalslag. Niet alleen door terug te kijken en ‘verloren muziek’ te ontdekken maar vooral ook door de contemporaine disco, house en techno waarover op ILM geschreven wordt, meer en intensiever te volgen. Waarbij ik de wens dat ik alles wil horen allang heb laten varen, maar daar gaat ‘t nu niet om. Nooit gedacht dat muziek met zo’n “stomme doordreunende beat” zoveel bij me los zou kunnen maken.

Terug naar de zogenaamde forumregulars - mensen als Ronan, Tim, Omar (jaja), Dan Selzer en vele anderen met hen kwamen met namen die én aanhaakten bij persoonlijke smaak én bij nazoeken nu en dan zorgden voor kippenvel. Eerstgenoemde, een Ier met indie-verleden, heeft een radioshow die hij nu en dan ‘plugde’ op het forum. Door hem in Gaelic van commentaar en informatie voorzien - en daardoor niet altijd even makkelijk te volgen, wat de show er alleen maar charmanter op maakte. Bovendien, als je ‘t niet verstaan had kon je vrijwel online op ILM aan ‘m vragen wat die en die plaat nou precies was. En via precies die route werd duidelijk dat het in het geval van die cool ratelende track ging om “Smet” van [T]ékël, afkomstig van een zojuist verschenen 12” op Initial Cuts. Via discogs bleek het om een stel ‘oude’ fransen te gaan die sinds een jaar of twee onder de bizarre naam [T]ékël met enige regelmaat een 12” uitbrengen. Een groot aantal van de aldus uitgebrachte tracks staan ook op het in mei verschenen naamloze debuutalbum. Deze tracks springen er het meest uit, klinken het origineelst, tegenover de wat meer dubby aandoende jaren 80 electro(-postpunk) van de meeste andere tracks. Het is een vrij eclectisch geheel, om het anders te zeggen. Een geheel dat zich geniepig aan me opdrong (check onderzeeër-track "Mycose The Night"), me omsingelde en me niet meer wenste te laten gaan. Infected. Die “dubby jaren 80 electro(-postpunk)” tracks doen mij af en toe denken aan de laatste plaat van Two Lone Swordsmen, From the Double Gone Chapel uit 2004. Ik vind dat een erg lekkere plaat, maar voor anderen vormt dit misschien aanleiding om Tekel niet uit te proberen. Their loss...

mp3: Smet