Wrang en bezwaarlijk

Sinds "I Feel Space" Lindstrøm vorig jaar als een komeet het sterrendom in schoot, volg ook ik ze op de voet. Lindstrøm en Prins Thomas, zowel samen als individueel, zijn nogal gul met hun output. Een schier onophoudelijke reeks remixen, edits dan wel herbewerkingen stortten ze vorig jaar over ons aardbewoners uit. Mij hoor je niet klagen, de meeste daarvan zijn zéér de moeite waard. Echter, anders dan het pompende en wonderlijke "I Feel Space" gaan ze doorgaans voor een meer laidback gevoel, duidelijk geworteld in de jaren '70. Ik ga hier geen overzicht of context geven, daar zijn anderen veel beter in en ik verwijs dan ook graag naar het eerder deze week verschenen Space Disco (of cosmic dan wel bearded house) stuk op Pitchfork.

Hun eigen werk is nog relaxter, zoals te horen op Lindstrøm and Prins Thomas van vorig jaar. Met zijn gestaag stuwende ritmes eerder een loom uitdijende oase dan een groeiend heelal. Niet overal even sterk, maar ozo verslavend. Later deze maand verschijnt hun eerste 12" na dat album, en bij de aankondiging ervan op de Feedelity website begon ik me verheugd af te vragen of het een cover van Can zou zijn. En ja, die blijde verwachting is ingelost; ze gaan los op die fantastische track die Can ooit opnam tijdens een sessie bij John Peel (en die hierop te vinden is).



Die vreugdevolle inlossing kreeg helaas geen passend vervolg. Ik vind het erg jammer dat ze zich bij hun interpretatie teveel op het glorieus rondcirkelende pianospel van Irmin Schmidt hebben geconcentreerd waardoor de corrosieve gitaar van Michael Karoli verloren is gegaan. Het is de spanning tussen die twee elementen die hier node wordt gemist. Misschien is dat de bedoeling geweest, maar ze hebben voor mijn gevoel teveel laten liggen cq. weggelaten. De tweede track op kant B, "Feel PM", is ook een rustige (ik zou bijna gezapige schrijven, bijna) bedoening. En inderdaad iets voor een DJ-set op het strand aan het einde van een zwoele zondagmiddag.

Nee, de parel is B1: "Vrang og Vranskelig". Om het op zijn broeks uit te drukken: alsof Delia Gonzalez & Gavin Russom met Mitte-der-siebziger-Jahre Cluster en Pink Floyd ten tijde van "Shine On You Crazy Diamond" aan het pielen zijn gegaan. Spanning én expansie. Stuwend én drijvend. Ins Schwarze hinein.

ysi