Wie-wie-wie hab ich Dich lieb

Boswachter/bioloog/producer Dominik Eulberg integreert zijn passies nagenoeg volledig op zijn laatste langspeler, Heimliche Gefilde. Met zijn licht zalvende stemgeluid doet hij tussen zatte bassen en harde rollers door konde van een ornithologische rondtocht over lokale velden. Meest aandoenlijke en daardoor blijvend genietbare 'vogel-skit' is die over de Goldammer, ofwel de geelgors.



Ook lieve vrienden die minder thuis zijn in vogelstemmen hebben zijn lied ongetwijfeld wel eens gehoord, legt Eulberg uit, alvorens hij de vogel aan het woord laat. Mooiste moment volgt bij de tweede keer dat we de kwetter horen, met een zachtjes meezingende Eulberg: "Wie-wie-wie hab' ich Dich lieb...'

Afgelopen weekend zag ik eindelijk 'Before Sunrise'. Een prachtig en invoelbaar verhaal over een toevallige ontmoeting van twee jonge mensen, per trein onderweg door Europa. Iedereen die wel eens 'met Interrail' op vakantie is geweest zal nostalgisch de film ingetrokken worden. Dat gold in ieder geval voor mij. Een film van en over momenten en het belang daarvan. Op het moment van de film waaraan die zijn titel ontleent - wanneer de nacht van zwart naar donkerblauw glijdt, gelijk met het lijfelijk worden van het verbond tussen de twee - weerklinkt het geluid van een vogel. Wie-wie-wie hab' ich Dich lieb.