Bonanza 2006: #5The Knife :: Silent Shout [V2]

Dmm-dmm-dmm
Dmm-dmm-dmm
Wat een orenspitser. Werkt altijd, ongeacht de context. Wanneer de plaat opgezet wordt, wanneer "Silent Shout" in een set voorbij komt (zoals bij Michael Mayer eerder dit jaar in Tivoli) - dat intro grijpt me resoluut. Er is al zoveel over (de inhoud van) deze plaat geschreven, dat het me moeilijk valt om er nog iets over te vertellen dat nog niet opgemerkt is. Ja, het is inderdaad een sfeer-album - het roept een sfeer op van dichtbebooomde bossen, van door mist bedekte moerassen, maar ook van glorieuze gletsjers. Wat dan ook opgeroepen mag worden, ik associeer het altijd met de nacht, duisternis. Het knappe van the Knife is dat ze deze sfeer in prachtige afgeronde liedjes hebben weten te gieten. Of ze nu gebaseerd zijn op een riff (Neverland), op arpeggio's als draaikolken (Silent Shout, Forest Families) of op melodien gelijk een slaapliedje (From Off to On) - mooie liedjes zijn het, stuk voor stuk.

Dat de band live ook drijft op sfeer en visuele associaties blijkt o.a. uit de geweldige dvd die onlangs uitkwam. Behalve een optreden dat ze in april dit jaar in Götenborg gaven staan hierop ook een aantal van de videoclips. Visuals maken een integraal deel van de band uit, iets dat ze zelf ook aangegeven hebben door Andreas Nilsson als volwaardig bandlid aan te merken wanneer het op live optreden aankomt. Hij is overigens ook verantwoordelijk voor een deel van de video's. Na Silent Shout heb ik de weg terug door hun discografie bewandeld en schafte aldus achtereenvolgens Deep Cuts en het titelloze debuut aan. Beide albums bevatten de nodige fraaie liedjes die afzonderlijk soms misschien nog wel mooier zijn dan die op Silent Shout maar als geheel steekt de laatste er met kop en schouders boven uit. Een van de mooiste vind ik "Pass This On" (een live-versie hiervan heeft schijnbaar aan de basis van "Silent Shout" gestaan, maar dat terzijde) van Deep Cuts en de clip daarvan... - man wat een pracht. Die ga ik niet proberen uit te leggen, ga 'm hieronder zien. Niet van Nilsson overigens, maar van Johan Renck.



Nog even terugkomend op de live-optredens: afgelopen oktober was ik een weekend met m'n lief in Keulen. De beste manier om een stad te leren kennen is eigenlijk om zonder plattegrond (of hou 'm in je rugzak) gewoon aan de wandel te gaan. Urenlang doorkruisen we de stad, waardoor we 's avonds het hotel vaak niet meer uitkomen. Op dag twee, de zaterdag, liepen we in de Werderstraße (daar waar de prachtige Kompakt winkel ook huist) tegen een poster aan waarop een concert van the Knife werd aangekondigd - op de vrijdag, een dag eerder! Na een half uur balen en vloeken besloten we dat het toch uitverkocht was (als je iets vaak genoeg zegt...) en dat we ons weekend hier verder niet door zouden laten vergallen. Hetgeen op zich wel lukte. Bij thuiskomst bleek het inderdaad uitverkocht te zijn geweest. Een paar weken later viel de dvd op de mat. Konden we alsnog zien wat we gemist hadden.