Bonanza 2006: #6Fujiya & Miyagi :: Transparent Things [Tirk]

Onlangs, in een stukje bij een van zijn favoriete platen van dit jaar, vroeg Martijn zich af of de plaat waar je 't meest naar geluisterd hebt ook de beste van het jaar is. Of hoort te zijn. Nee, was zijn conclusie. Ik ben het met 'm eens. Wat voor jou de beste plaat van het jaar is hoeft niet om een plaat te gaan die je graag en vaak opzet. Om een voorbeeld te noemen: ik kan me voorstellen dat mensen The Drift van Scott Walker hoog in hun eindlijst zetten maar ik kan me ook heel goed voorstellen dat het een plaat is die je niet dagelijks voor je plezier opzet. Voor dat soort platen is je mentale toestand (om het een naam te geven) van belang. Platen waar je 't meest naar luistert, platen die je vrijwel altijd, zonder voorwaarden, op kunt zetten, dat zijn je favoriete platen - iets anders dus dan 'de beste'.
Transparent Things is dus eigenlijk mijn favoriete plaat van het jaar. En eigenlijk weer een verzameling 12" releases. Eentje die erg gemakkelijk in mijn gehoor ligt. Klinkt als een klok en -niet onbelangrijk- grijpt onbeschaamd terug op oude favorieten. Zo duidelijk dat 't wellicht als plagiaat zou kunnen worden afgedaan, ware het niet dat ze er zelf zo duidelijk over zijn: zie bijvoorbeeld de titel van de plaat, of een titel als "Photocopier". Het lekkerste aan de plaat: die fluweelzachte, soepel voortbassende motorik-groove, metronomisch gruwelijk lekker op mijn eigenfrequentie resonerend, mooi doorgedrukte synthesizer accenten - zooo lekker.
Ik had eerder dit jaar al een opzetje gemaakt om deze plaat te bespreken, "Canned Neu!" had ik 't als titel meegegeven. Tongue-in-cheek. Net als de plaat zelf. De eeuwige beat van Neu!, de exotisch-melancholische vocalen van Damo Suzuki - het is duidelijk waar ze de inspiratie vandaan hebben. Daarnaast is de plaat dus doorspekt met de nodige al dan niet subtiele humor. Niet zelden verpakt als eerdergenoemde referenties. Met een Suzuki-intonatie "I look for transparent things/And I feel okeh" zingen, of "We're just pretending to be Japonese". Meer cryptisch: "Like pixelated scraps of jazz mags in your head lights" (oid) - het zijn er maar een paar, stuk voor stuk goed voor een brede glimlach en vrolijk meezingen (met vet aangezette accenten). Deze plaat is een groot feest, het leukste feestje van het jaar. Alleen een live-optreden ontbrak eraan.

mp3: Cassettesingle (vanwege die motorik-verslaving van me. check voor de teksten vooral ook de rest van de plaat)