Nu-Heroes 2005

9 april: Rauw presenteert Mediengruppe Telekommander, Nid & Sancy, Vitalic, T.Raumschmiere.

Een Thaise curry en wat biertjes, mooie herinneringen aan een koel Ladytron (2003), een verhit Chicks on Speed/Peaches en een oververhit LCD Soundsystem (2004), zie daar: de juiste ingrediënten om warm te lopen voor een nieuwe editie van Nu-Heroes.
Bij binnenkomst speelde de recente remix van "Enjoy the Silence" en ander nostalgisch getinte electrorock. Lekker. Rustig was het, om 22.00 zou het toch beginnen? Lelijk geklede mensen waren er al wel; zijn mouwloze houthakkershemden de nieuwe mode of is het wellicht de outfit die gedragen wordt op Rauw-avonden? Heel anders dan vorig jaar, toen het jong & hip was dat de klok sloeg. Tijdloos is zo gek nog niet, dacht ik met m’n "Anyway Anyhow Anywhere" t-shirt ;-)

Duo Mediengruppe Telekommander mocht aftrappen, ze troffen een zaal met-een-biertje-in-de-hand loerende toeschouwers tegenover zich. Het enthousiaste plaatwerk had de verwachtingen (bij mij) behoorlijk hoog opgeschroeft en ik werd gelukkig niet teleurgesteld. Taalbarierre ‘mijn kont’; een knallende Powerbook, een skriekende gitaar, een pulserende bas en een onstuimige podiumpresentatie: meer was niet nodig. Wer Kommander?

Na een door de waanzinnig lomp draaiende DJ Joost van Bellen - drager van zo’n mouwloos houthakkershemd, het zal er dus wel bij horen - verzorgd intermezzo (een uur) werden de felle podiumlichten gericht op Nid & Sancy. Overeenkomstig de verlichting draaide, toetste en schreeuwde het haarzwaaiende Belgische duo om zich heen. Voor de kijkers een minder boeiend schouwspel dan hoorspel voor de dansers. Voor mij slaat het dood vanwege een gebrek aan opbouw en ruimte in de set. Maar goed, zij die van de vloer afkwamen waren wél tevreden, dus wie ben ik? Moet je maar geen muurbloempje spelen.

Weer een golf logge DJ-modder verder mocht damesdubbel surprise-act Stink Mitt laten zien wat ze in huis had. Dat was kort, gimmicky en halfnaakt. Hiermee bedoel ik dat de ene helft de kleren aanhield. Die andere helft moest vastgelegd, vond het gsm/camera dragende deel van het publiek. Lachû... Nou ja, het was snel voorbij en daarmee voldeed het in ieder geval aan de regels van een intermezzo. Dat van Bellen deze nog steeds niet begrepen had liet hij vervolgens wederom merken maar ach, je bent organisator en je wilt dat blijkbaar toch "even" laten weten. Deze zintuigelijke stopverf begon mijn oren en mijn gemoed echter danig te constiperen, wie of wat kon hier wat aan doen?

Enter: Vitalic... De Verlosser, mon dieu! ;-) Al bij de eerste tonen trokken de grauwe wolken weg en voelde het alsof alle ventilatoren boven de vloer tegelijk in overdrive werden gezet. God wat was ik/Tivoli hier aan toe. Prachtig omgeven door tegenlicht stak zijn silhouet af - glad, met twee subtiele oortjes. Of waren het hoorntjes? Duivels goed! Opbouw, build-and-release, telkens weer, met een waanzinnig gevoel voor momentum. De boel werd niet alleen open gegooid, het dak ging eraf. Ge-wel-dig.

Dat had natuurlijk de afsluiter moeten zijn, nu mocht T.Raumschmiere ("speciaal vanuit Berlijn ingevlogen") proberen de ontstane euforie in de zaal te vangen en er zijn ding mee te doen. Wellicht een ondankbare taak, in zijn geval bleek het ook een onmogelijke. Indachtig de organisator beukte ook hij mij aan gort met slakkerige, saaie, smakeloze drab. Na een half uur hield ik het voor gezien, met een piep in mijn oren en in gedachten dat mysterieuze silhouet fietste ik naar huis.