Electrelane – Axes

Als je gedronken hebt lijk je alles beter, nee, intenser te zien, horen, voelen, kortom: mee te maken. Het is natuurlijk niet zo dat je daadwerkelijk scherper bent, een verlies aan inhibities maakt dat bepaalde signalen van buitenaf makkelijker doordringen terwijl ruis efficienter dan anders weggefilterd wordt (of omgekeerd, definieer ‘signalen’ en ‘ruis’). Dit geldt ook voor signalen en ruis van binnenuit.
En toch, voordat je zover bent dat je je helemaal verliest ben je je daar van bewust, je vóelt dat je anders dan anders waarneemt. Onzin wordt sneller als zodanig herkend (en weggewimpeld), het mooie evenzo (en innig omarmd).

Van tevoren is losjes bepaald wat vastgelegd zal gaan worden, voornamelijk aan de hand van momenten van euforie tijdens optredens. Vrij als La Düsseldorf in witte overals wordt koers gezet naar Chicago om vast te leggen waar het om draait. Ze worden door hem opgehaald van het vliegveld en ’s avonds kookt hij, the engineer. Er wordt gelachen en tijdens de lange, licht benevelde nazit af en toe een traan gelaten. Gebeurtenissen, gevoelens en emoties die het afgelopen jaar bepaalden komen voorbij. Humor, steun en troost. De stemming is gezet.

“Shall we?”
“Okay”.

Met de poorten wijd open stromen alle verhalen en gevoelens eruit. Mooie hartverscheurend en uitbundig, vloeiend stampend en strak. Om je helemaal en onvoorwaardelijk in te verliezen. Nare hortend en stotend, met moeite, onplezierig zelfs. Maar ook die moeten eruit en vastgelegd. Het is voltooid, volbracht. We kunnen verder. Kom terug.

(heheh)