The Power of Thrust

The Dirtbombs @ Ekko, 14 juni 2005.

"Ga je volgende week mee naar the Dirtbombs?"
- "Zat er wel aan te denken, maar ik ken ze eigenlijk helegaar niet. Is het wat?"
"Twee drumstellen, twee bassen, een zanger van twee meter met een wereldstrot"
- "Duidelijk"

Niets zo mooi als compleet uit je schoenen geblazen te worden door een band waar je nog nooit iets van gehoord hebt.

Het voorprogramma, the Preachers, was een aardige opwarmer: strak gedrumd, mooi galmend gegitaard en pompend gebast. Verder wel een beetje een aaneenschakeling van uitgesleten (jaren '50) rock 'n roll cliches getransporteerd naar nu. En de bassist moet 't eigenlijk bij bassen houden want zodra hij z'n mond open deed ging de druk eraf. Hou dat ventieltje dicht! Grootste pluspunt van het optreden waren Lucy Dee's Angels. Acht strak geklede (rood/zwart) meiden die middels een crabwalk subtiel de altijd vervelend aanwezige ruimte tussen band en publiek innemen en cool en zwoel wiegend het optreden van de broodnodige visuele franje voorzien.

En dan: the Dirtbombs.

Op drums: de straat-accordeonist van Utrecht en de Manowar fan uit het durp waar ik getogen ben. Op bas: Baldrick. Op fuzz-bas: de drumster van dat bandje uit the Gilmore Girls. Op gitaar: de vriend van m'n zusje over 20 jaar. Zingen kan hij ook, sterker, hij heeft echt een wereldstrot. Rock injected with equal parts blues, gospel & soul. Deze band heeft geen verdere visuele franje nodig. De drummers versterken elkaar; drumpatronen worden gedoubleerd, verwoven en uit elkaar getrokken. Een grote vierarmige omnivore octopus. De bas doet wat-ie moet doen: stuwend stutten. De fuzz-bas klinkt als een tweede gitaar voorzien van een rafelig metalen randje. Wát een collectieve kracht. Nimmer aflatend speelden ze de hele zaal aan gort, mij voorop. Het machtige minimalisme van the Kills gemaximaliseerd. The Power of Thrust.

En toen, opeens: Hè? Dit is... Meegevoerd op een warme nostalgische vloedgolf dringt dat fantastische loopje uit Peter Schilling's "Major Tom (Völlig Losgelöst)" mijn hoofd binnen. "Here Comes That Sound Again", inderdaad. Mijn natural high begon onderhand interplanetaire dimensies aan te nemen. Waar ging dit heen? Nou, gewoon dóór natuurlijk.

Na de set verlieten ze het podium zoals ze er gekomen waren: door de zaal. Ik strekte me uit om een drummer een schouderklop te geven (tsss) maar kon er net niet bij.
Vlak daarop kwamen ze weer terug, in eerste instantie zonder voorman. De drummers gingen weer aan de slag, ritmisch de bekkens aanslaande werd de toegift ingezet. Ach, nee toch? Dit kon niet waar zijn! Rikketikketikketikketik - "Baby's on fire/Better throw her in the water...." schmierde Baldrick. On fire was ik het hele optreden al geweest, afkoelen middels een sprong in de sluis voor Ekko leek nu inderdaad de enige uitweg. In werkelijkheid ging ik na afloop in een grote plas water op de rand van het podium zitten toen ik een singletje door Mick Collins wilde laten signeren...