Running to stand still

Anderhalve week geleden ben ik weer begonnen met hardlopen. Voor de zoveelste keer. Het laatste rondje werd ergens in januari gelopen, 5 maanden geleden dus. Wat inhoudt dat ik eigenlijk gewoon opnieuw begin. Wil je hardlopen volhouden dan is op de lange duur discipline belangrijker dan conditie. En discipline, da’s niet echt mijn sterkste punt. Er komt altijd een moment dat ‘het niet zo goed uit komt, op deze avond’. De volgende avond regent het doorgaans en de avond daarop, enfin, het lijkt me zo wel duidelijk.

Afgezien van de eerste paar weken is hardlopen erg leuk, een ideale manier om in korte tijd de knop om te zetten en de boel de boel te laten (sport en cliches, onlosmakelijk verbonden). Alles is gericht op het leveren van een fysieke prestatie, het enige dat je brein doet is dat zo goed mogelijk aan te sturen.
Zoals ik hierboven al aangaf, de eerste paar keer zijn zwaar, en vaak niet leuk. Vollopende bovenbenen, stramme kuiten, onelegant gehijg in het park, spierpijn de eerste twee dagen na het lopen... Het “waarom?” dringt zich meerdere malen aan je op. Echter, na een paar weken heb je een basis opgebouwd van waaruit je écht verder kunt. Een half uur lopen gaat vrij probleemloos en consistent goed. Je kunt nu wat meer op snelheid gaan trainen, maar uiteindelijk gaat het mij toch om ‘de lange adem’. Het mooie daarvan is namelijk dat je jezelf in een trance gaat lopen. Compleet gericht op en gegenereerd door ademhaling en tred. Los van alles.

Groot Nadeel: ik kan het niet met muziek. Ten eerste is er een praktisch probleem: mijn oren. Zoals nu, zittend in de trein met de laptop op schoot, vormen die geen probleem. Zodra ik echter ga lopen floepen oordopjes er bij het minste of geringste uit. Belangrijker is echter dat muziek mij enorm afleidt van datgene waar ik mee bezig ben: ademhaling, tred en trance. Zelfs het door mij uitermate geschikt geachte Neu! brengt me uit m’n ritme. Op voorhand had ik er nog wel zo naar uit gezien: met “Hallogallo” op repeat de singels rond...
Wat beter werkt is lopen op een riff die ik continue voor mezelf herhaal. Zo’n riff kies je echter niet zelf uit, die zoekt jou op. Vorig jaar kwam-ie uit “Take Me Out” van Franz Ferdinand. Voor mezelf al doodgedraaid maar ja, je doet er immer niks aan. Het liep evenwel superfantastisch. Toch hoop ik dat wanneer het over een paar weken lekker begint te lopen iets van Six Finger Satellite of Oneida zich aan mij opdringt als ademhaling en tred in perfecte harmonie de weg vrij maken voor een riff.