En zo werd ik weer eens met mijn neus op het feit gedrukt dat ik te weinig afmaak, teveel losse draadjes laat liggen. Maar dat is een (heel ander) verhaal op zich. Aangespoord door de recensie van Martijn ter Haar op Kindamuzik besluit ik dan toch om de losse eindjes die zich in mijn hoofd hadden geroerd naar aanleiding van het optreden van Black Mountain in Ekko, tot een geheel te tikken. Dit vooral omdat de indrukken die Martijn optekende echt diametraal tegenover van die van mij stonden. Een goede, informatieve recensie, maar ook eentje waar ik het totaal mee oneens was. Meestal is het enkel zo dat wanneer ik het oneens ben met een bespreking, dit versterkt wordt doordat ik me irriteer aan de toon dan wel de fouten van de betreffende recensent. Hier echter niet, het is vlot en vol enthousiasme geschreven. Martijn kickt echter op heel andere dingen dan ik. Nou is dat op zich niet vreemd, maar toch.
Ten eerste is daar de conclusie dat Dead Meadow veruit het beste van de bands was. Ongelofelijk, ik heb me stierlijk verveeld gedurende het veel te lang aandoende optreden. Geen idee hoe lang het was, maar het leek een eeuwigheid. Dan de muziek. Martijn heeft het over... waar bij mij beelden opkwamen van een dode weide (zelfs associatief maak ik flauwe grappen), alwaar alle cliches uit de psychedelische, southern, space en jaren ’70 rock begraven lagen. Die vervolgens zonder scrupules door de band opgegraven werden, afgestoft en omarmd werden. Onwaarschijnlijk voorspelbaar, saai en doodgeslagen, zo klonk de muziek van Dead Meadow mij in de oren. En dan die zang. Ik ken de platen van de band niet, en ik neem van Martijn aan dat de zang daarop tenenkrommend vals is. Wat ik dan weer niet begreep is dat diezelfde zang live niet in de weg zat. Man, het was werkelijk niet om aan te horen. En gebracht met een houding... Houd dan je bek en gooi je helemaal op je instrument. Niet dat dat geholpen zou hebben maar het zou de last iets verlicht hebben.
Nee, dan Black Mountain. Beginnen met “No Hits”, een van m’n favoriete tracks van de debuutplaat. Een lekkere, losse groove – ook zo’n contrast: waar de DM drummer niets anders kon dan strak een ding lang blijven volhouden, zo varieerde de BM drummer doorlopend subtiel zijn spel. Zodoende creeerde hij een open, ruimtelijk